Halloween,
Noc duchów,
31 października.
Jedni obchodzą, drudzy nie.
Ja nigdy nie chodziłam po domach i nie zbierałam cukierków, ale znam wiele osób, które uwielbiają to "święto". Dlatego, chciałabym poruszyć temat związany z Halloween.
Czarownice z Salem
Jak to się stało, że grupa dziewczyn wtrąciła około 150 osób do więzienia oraz skazała na karę śmierci 14 kobiet i 5 mężczyzn?
W mieście zwanym Jerusalem (Salem to tylko i wyłącznie skrót) w roku 1692 rozpoczął się proces czarownic. W tamtym czasie wierzono, że jeśli osoba chora, lub której spłonął dom widzi we śnie, że osoba oskarżona o czarną magię wbija mi szpilki w ciało, jest na pewno czarownicą. Uważano, iż za pomocą szatana potrafi oddzielić ciało od duszy.
Tak oto pewnego dnia jeden z mieszkańców Salemu umarł z gorączką i drgawkami. Powiedział przed śmiercią, że widział jak niejaka Mary wkłuwała mu szpilki w stopy. I takie dowód wystarczył, by Mary musiała stanąć przed sądem w Bostonie. Jednakże, uniewinniono ją. Ale sąsiedztwo wzięło sprawę w swoje ręce. Powiesili ją. Gdy następnego dnia wrócili odciąć zwłoki ze sznura, okazało się, że Mary żyła.
Podczas, gdy nie dalej niż 50 mil od miasteczka Salem przebiegała linia frontu kolejnej wojny w domu państwa Goodwinów, zaczęły dziać się rzeczy nienormalne. Ich czwórka dzieci dostawała niewyjaśnionych ataków, szczekały, wyły, a nawet latały. Twierdziły również, że są krojone nożem, a delikatne uderzenia odbierały jako niewyobrażalny ból. Gdy dostawały Pismo Święte, wpadały w amok.
Zainteresowany tym teolog, zabrał trzynastolatkę na obserwacje do swojego domu. Dziewczyna rzucała Biblią w Mathera, gwizdała oraz biła członków jego rodziny.
Zainteresowany tym teolog, zabrał trzynastolatkę na obserwacje do swojego domu. Dziewczyna rzucała Biblią w Mathera, gwizdała oraz biła członków jego rodziny.
Czar na dziecko Goodwinów rzuciła stara praczka. Odkryto to po tym, że nie umiała biegle powiedzieć ,,Ojcze nasz".
Zima 1691/1692 była bardzo lodowata. Pastor Parrison musiał przerywać kazania. W styczniu miała miejsce sytuacja podobna to tego co przeżyli Goodwinowie. Jedenastoletnia siostrzenica pastora Abigail Wiliams i dziewięcioletnia córka Parrisona biadoliły, że są kąsane i drapane przez niewidzialnego sprawcę. Na skórze było widać rany. Wpadały w trans, wiły się w drgawkach, krzyczały, dostawały niezrozumiałego słowotoku. W szczególności podczas obrządków religijnych. Lekarze byli przekonani. To była sprawka szatana.
Opętanie zaczęło się roznosić. Wkrótce ofiarami zostały zaprzyjaźnione z Abigail i Betty sąsiadka, dwunastoletnia Anna Putnam i jej kuzynka - szesnastoletnia Mary Walcott. Później. Później znajome Putnam i Walcot, służąca kaznodziei - siedemnastoletnia Mercy Lewis, a także dwudziestoletnia Mary Warren. Wszystkie były przekonane. Zostały opętane.
Jedną z pierwszych osądzonych była Sarah Good, pozbawiona majątku włóczyła się po sąsiadach prosząc o wsparcie. Gdy go nie dostawała, rzucała przekleństwami. Do więzienia wtrącono jej pięcioletnią córkę. Drugą czarownicą była siedemdziesięcioletnia Martha Corney, żona bogatego i nielubianego farmera. Martha wydawała się osobą bardzo pobożną. Jednakże przed ślubem urodziła dziecko, Mulata. To przybiło gwoźdź do trumny. Kiedy podczas procesu przegryzła wargę, dziewczyny zaczęły krzyczeć, że i one czują ból.
Najbarwniej o pakcie z diabłem, powiadała
niewolnica Parrisów Tituba. Ann Foster wierzyła, że diabeł obdarzył ją mocą rzucania uroków i obiecał pomyślność. Opowiadała, jak leciała na sabat czarownic na miotle i wydała koleżankę, która towarzyszyła jej. Wcześniej wspomniana Mary Warren oskarżyła o czarny wnuczkę Ann Foster. Sąd postanowił dać dziewczynie szansę :
,,Spróbuj się uśmiechnąć do Warren tak, żeby nie wyrządzić jej krzywdy. Niestety, ledwo wnuczka Foster spojrzała na opętaną, ta natychmiast dostała konwulsji. Domniemana czarownica ze szlochem wyznała, iż widocznie została czarownicą nieświadomie i zapewne miało to związek z jej złym zachowaniem. We wzajemnym obwinianiu się, płaczu i lamentach wypływały coraz to nowe nazwiska.''
Dziewczyny momentalnie wywołały popłoch w okolicy. Gdy dygotały na widok pewnej osoby oznaczało to jedno - wyrok śmierci. Jeden z pastorów postanowił przeprowadzić w kościele"test dotykowy". Miał on uściślić kto jest czarownicą. Opętanym zawiązywano na oczach opaski. Osoby oskarżone miały je dotykać, a opętani decydowali czy są gładzone przez moce nieczyste. W taki sposób od razu trafiło pięć osób trafiło do więzienia.
Dziewice w przeciągu paru miesięcy do więzienia wtrąciły ponad 150 osób. Na śmierć posłały czternaście kobiet i pięciu mężczyzn. Cztery inne zmarły przed ogłoszeniem wyroku.
"Ani wiek, ani majątek, ani płeć, ani zaangażowanie w życie Kościoła nie gwarantowały nietykalności. Prominentny mężczyzna zasiadał na ławie oskarżonych obok pięcioletniej sierotki".
Mężczyźni w przeciwieństwu do kobiet nie prezentowali ataków konwulsji. Jednakże opowiadali o sąsiadkach czarownicach. Które w postaci zjaw pojawiały się przy ich łóżkach w nocy, powodując gorączki i niemoce.
W środku lata 1692 r. dwudziestoletnia służąca Mary Warren oskarża swojego szanowanego pana Johna Proctora, który został powieszony 19 sierpnia.
Miesiąc potem ginie mąż Marthy - John Corey. Wystarczyło, że trzynastoletnia Anna Putnam powiedziała, że widziała ducha Johna. Corey nie przyznał się do winy. Sąd skazał go na torturę zwaną peine forte et dure. Polegało to na tym, że stopniowo zgniatano klatkę piersiową głazami. Trwało to trzy dni. Na pytanie czy przyznaje się do winy hardo mówił ,,Dawaj więcej kamieni". Przed śmiercią przeklina Jerusalem.
Siedemnastoletnia służąca Mercy Lewis na czarownika wskazuje swojego pracodawcę - urodziwego kaznodzieja George'a Burroughsa. Podczas konfrontacji Lewis wraz z koleżankami dostały konwulsji, twierdząc, że są telepatycznie gryzione. Sędziowie sprawdzili rany i porównali je z odciskami uzębienia George'a. Pasowały.
Na procesie przeciwko niemu było trzydzieści osób. Foster przypomniała, że on przewodził sanatowi czarownic. Ktoś widział jak Burroughs sam uniósł ciężki muszkiet. Były szwagier opowiadał, że gdy wybrali się do lasu. Gdzie George nagle znikł. Następnie okazało się, że wrócił jako pierwszy do domu z pełnym koszem. Na sali zaczęły pojawiać się duchy dwóch zmarłych żon oskarżonego. Zobaczyły je osoby opętane i nieopętane.
W pewnym momencie obsesja zaczęła słabnąć. Do gubernatora Phipsa docierają petycje i protesty. Sędziowie przyznali, że podjęli niekiedy zbyt impulsywne decyzje. Duchowni zaczęli tracił zapał do poszukiwań.
Podczas gdy "czarownice" tkwią w więzieniu, Cotton Mather próbuje zachować twarz. Wydał "Dziwy niewidzialnego świata", w którym mówi, że intryga szatana jest zakrojona na dużo szerszą skale. I w takiej sytuacji lepiej zabić niewinną osobę, niż by pozwolić czarownicy uciec.
Ruch oporu wywierał coraz większy nacisk na władze. 4 października ludzie zostali wypuszczenie z więzienia. Mary Webster została oficjalnie uniewinniona dopiero 31 października 2001 eoku!
Powrót do normalności zajął bardzo długo. Pastor Parris przeznaczył część wypłaty na rekompensaty, gdyż to od jego rodziny zaczęły się opętania. Świadkowie przyznali, że w obawie o swoje życie kłamali przed sądem. Nikt nie pociągnął do odpowiedzialności sędziów. "Czarownice" zaczęły cudownie wracać do normalność. Anna Putnam jako dorosła kobieta nadal sądziła, że została opętana. Tyle, ze opętanie polegało na oskarżaniu niewinnych osób.
Z ksiąg aresztów wyrwano strony z roku 1692. Parris, który notował zgony, uwzględnił tylko śmierci naturalne. Nie było wzmianki o Coreyu, ani o żadnym z powieszonym. Parę osób zmieniło nazwisko.
Stacy Schiff uważa, że dreszcze, konwulsje, jąkanie, obrzucanie wyzwiskami niewidzalnych postacie to histeria, która występuje w szkołach z internatem, klasztorach, zintegrowanych środowiskach, w których panuje ekstremalne napięcie emocjonalne.
Betty i Abigail spędzały dni w mrocznym, wyziębionym domu siedząc wieczorami przy jednym ogarku. Dziecięce emocje nie były uwalniane.
"Nauczone, by się nie kręcić, nie wiercić, uważać na maniery, na
gesty i słowa, dziewczynki zwijały się w środku z bólu. Wyrażały w
atakach to, czego nie mogły zakomunikować słowami, albo być może to, co
próbowały komunikować słowami, ale nikt nie zwracał na nie uwagi" -
pisze Schiff.
Możliwe, że brały wzorzec zachowywania od Goodwinów. Opętane dzieci były specjalne traktowane.
Ślady ukąszeń były najprawdopodobniej samookaleczeniem. Większość informacji była z dziennika Cottona Mathera, więc czy należy w nie wierzyć?
